In de spotlight – Ruurd de Wit

Terug naar vorige pagina

De trombone vonden de ouders van Ruurd de Wit niet zo’n goed idee. Uiteindelijk kwam hij bij de cello terecht en daar is Ruurd héél blij mee. Volgens AJO-collega Maaike is Ruurd een van de meest muzikale spelers. Dat willen we natuurlijk van Ruurd zelf horen! En hoe zit het met zijn zangambities? Zeven vragen voor Ruurd.

Nou Ruurd, er is op het internet weinig over je te vinden. Vertel eens, kom je uit een muzikale familie?
Haha… ja ik heb het zelf ook een keer uitgezocht. Alleen op Facebook en de AJO-website kun je me vinden.

Maar de familie van mijn vader is wel muzikaal. Al heeft het mijn vader niet echt geraakt, hij doet er niets mee. Misschien is hij wel heel muzikaal. Mijn moeder heeft een grote familie, dat is gezellig. Er was niet veel geld dus er was geen tijd en plaats voor. Thuis is er wel veel ruimte voor! Mijn broertje, zusje en ik spelen alle drie een instrument. Mijn moeder heeft vroeger viool gespeeld en zingt nu in een amateurkoor. En mijn broertje en ik zingen ook.

Hoe ben jij bij de cello gekomen?
In groep 3 en 4 heb ik twee jaar lang een algemene basiscursus gedaan. Elke les mochten we een ander instrument uitproberen. Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik wilde. Uiteindelijk dacht ik aan accordeon of trombone. Trombone mocht niet van mijn ouders, te veel geluid haha… Toen gingen we nog een keer naar een open dag en heb ik voor cello gekozen. Toevallig heb ik laatst nog een keer aan mijn ouders gevraagd wat de overweging voor de cello was, maar geen idee. Ik ben wel heel blij dat ik voor de cello heb gekozen!

Als ik speel, voel ik de muziek écht. Ik speel altijd vanuit mijn gevoel

Je bent sinds 2015 bij het AJO. We weten natuurlijk dat het AJO supergezellig is, maar wat is lastig binnen een orkest?
Oe, dat is een lastige vraag. Vaak zijn het tien of twintig stemmen die meedoen. Dat zijn allemaal verschillende partijen die je bij elkaar moet brengen. Als het tempo versnelt, moet je met z’n allen versnellen en dan weer met z’n allen vertragen. Dat maakt een stuk leuk, maar is soms lastig. Áls er een lastig ding is, dan ligt-ie volgens mij hier. Uiteindelijk komt het altijd goed en op de concerten gaat het prima. Op een concert zit er bij iedereen een extra stukje spanning zodat je onbewust toch beter speelt.

Maaike, klarinettist, heeft je voorgedragen voor deze rubriek. Ze noemde je een van de ‘meest muzikale spelers die ze kent in het AJO. Ruurd beweegt altijd mee met de muziek’. Wat vind je daarvan? (Ruurd grinnikt, red.)
De meest muzikale, dat betwijfel ik zeer! Er zijn er een hoop die muzikaler zijn dan ik. Maar als ik speel, voel ik de muziek écht. Ik speel altijd vanuit mijn gevoel.

Je zingt bij Vocaal Talent Nederland. Ben je zo’n talent?
Talent, talent? Nou, ik durf mezelf geen talent te noemen. Ik zing nu voor het tweede jaar in dit studenten jeugdkoor. Het niveau ligt echt harstikke hoog! Hiervoor had ik nog nooit zangles gehad, maar ik vond zingen altijd wel superleuk. Voor zang moet ik ontzettend veel studeren om het bij te kunnen houden. Het is echt waanzinnig leuk!

Als je moet kiezen tussen de cello of zingen?
Dat wordt ondertussen wel erg lastig. Als ik écht moet kiezen, dan kies ik voor zang. Gelukkig hoef ik niet te kiezen. Het heeft, denk ik, ook met de muziekverdeling te maken. Mijn eigen voorkeur gaat uit naar barok, classicisme en dat zingen we met het koor. Op dit moment speel ik beter cello, dan ik zing, maar de progressie met zingen is groot. Ik had natuurlijk geen basis en ga nu met sprongen vooruit. Misschien is dat het ook.

Trombone mocht niet van mijn ouders, te veel geluid

In 2020 gaat het AJO op tournee in Italië. Ben je er weer bij?
Het idee is er wel. Minne, Simon en ik hebben afgesproken om nog een jaar door te gaan. Dan sluiten we af met een tournee en ben ik vijf jaar bij het AJO. Dat is het einde van een hele mooie tijd. In september ga ik studeren in Leiden (internationale politiek, red.) dus ik weet niet zo goed hoe dat gaat lopen, maar de intentie is er zeker!

Aan wie draag je het stokje over?
Ik zou graag Marlies, de harpiste de volgende willen laten zijn. Zij is heel bescheiden als persoon, maar op de harp wel van essentieel belang voor het orkest. Ik vind dat zij het verdient om een keer in de spotlight te staan!!

Coverfoto René Knoop